วันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ชีวิตลำเค็ญของนิลกับเจ้าบุญรอด


เรื่องของนิล เป็นชีวิตที่น่าเศร้า จากความเดิมตอนที่แล้ว ฉันเคยเล่าให้ฟังว่านิล เจ้าหมาตัวเมียสีดำผอมโซ ถูกเอามาทิ้งไว้ที่วัด แถมโชคร้ายซ้ำเติมนิลเข้าไปอีก นิลโดนรถทับ เลยเดินกระเผลกๆ ตอนที่เจอกันครั้งแรก นิลกำลังตั้งท้อง แต่ครั้งล่าสุดที่ฉันไปเยี่ยมนิล นิลคลอดลูกแล้ว แต่นิลยังไม่ประสา นิลหนอนิล เพราะเป็นคุณแม่มือใหม่ นิลจึงขุดทรายฝังลูกตัวเอง นิลจะรู้ไหมนะว่านิลฆ่าลูกในไส้ของตัวเองไปตั้ง 4 ตัว จาก 5 ตัวที่คลอดออกจากท้อง เหลือรอดชีวิตแค่ 1 ตัว ตามรูปที่เอามาฝาก หรือนิลอาจจะรู้เสียก่อนว่า มีลูกตั้ง 5 ตัว นิลเลยเลี้ยงไม่ไหว ดังนั้น นิลเลยตัดสินใจส่งลูกตัวเองกลับไป เผื่อจะได้เกิดใหม่เป็นลูกหมาในบ้านรวยๆ หรือไม่ก็เกิดมาเป็นมนุษย์อมทุกข์ใช้กรรมให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
พี่ชายใจดีให้เจ้าอ้วนดำ ลูกของนิลตัวนี้ว่าเจ้าบุญรอด ก็แหม ก็มันมีบุญ รอดมาได้จริงๆ นี่นะ

วันอังคารที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2550

การให้อภัยชนะการให้ทั้งปวง

คำคมประจำวัน

วันอาทิตย์ที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2550

วันนี้ทำไข่แตกไป 7 ใบ


วันนี้ผีแม่บ้านเข้าสิง นึกอยากทำกับข้าวทานเอง เหตุเพราะร่วมบุญในเทศกาลกินเจกับเขาด้วยคน แต่อย่างเรา ขอแค่มังสวิรัติก็พอ เมนูวันนี้ ผัดยอดฟักทองใส่ไข่ ตอนสายๆ พอใกล้มื้อเย็น แม่บ้าน(จำเป็น) ก็ไปจ่ายตลาด ซื้อไข่เบอร์ใหญ่ที่สุดในร้านมา 10 ลูก แต่คนเรียบร้อยแบบเรา เผลอทำถุงไข่หลุดมือ โพล๊ะ ไข่เจ้ากรรม แตกไป 7 ใบ โธ่รา ถ้าจะเป็นลางร้าย พอคิดจะเข้าครัว จะเป็นแม่ศรีเรือนกับเค้าสักหน ดั๊นน ทำไข่แตกเกือบหมดถุง แม่ค้าที่ตลาดบอกว่า โห น่าสงสารจัง ตอนเดินออกมาจากตลาด มีแต่คนมอง แหะๆ อายๆๆ เพราะคนเขาคงว่าประหลาด ทำไมมันซื้อไข่ แต่ไข่มันแตกฟระ

วันอังคารที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2550

นวลน้อย คอยติดตาม

When we first met!



ขอต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้าน แมวหลงทางพลัดจากอกแม่ตัวนี้ ไม่ยอมเดินหนี เมื่อฉันเดินเข้าไปทัก ฉันเลยรับนวลน้อยเข้าบ้าน จนถึงทุกวันนี้ นวลน้อย กลายเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านฉันเรียบร้อย

เจ้าแมวน้อยตัวนี้ มีชื่อยาวขึ้นทุกวัน เริ่มแรก ฉันตั้งชื่อมันว่า นวล ตามที่พี่ชายใจบุญที่เคยมอบชื่อนี้ให้เรียกหมาที่ทำงาน มาคราวนี้ ฉันขอยืมเอามาตั้งให้เจ้าเหมียวตัวนี้บ้าง หลังจากนั้น ฉันเพิ่มคำว่าน้อย ข้างหลังคำว่านวล ก็เพราะมันยังตัวน้อยๆ อยู่นี่นา อีกสองสามวันต่อมา ฉันมีนามสกุลให้มันด้วย เพราะเวลาฉันเดินไปไหนมาไหนในบ้าน นวลน้อยเป็นต้องวิ่งตามฉันต้อยๆ นวลน้อยเลยเหมาะมาก กับนามสกุลเท่ห์ๆนี้ คอยติดตาม

นวลน้อย หน้าตาเหมือนเจ้ามอม แมวที่ฉันรักมากที่สุด เหมือนมอมแทบจะ 90% เรื่องของมอมกับฉัน ก็ทิ้งอดีตที่เจ็บปวดไว้เช่นกัน

คนเรา รู้หน้า ไม่รู้ใจ



สุดยอดนะคร๊าบบ เจ้าของบล็อกไม่ต้องพรรณาอะไรอีกเลย หรือนี่จะเป็นสัจธรรมของโลก ปลงเสียเถอะ ถ้าเกิดว่ามีครั้งหนึ่งหรือมากกว่า ที่เราโชคร้ายได้เจอคนแบบนี้







วันศุกร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2550

วัดอุโมงค์ - ที่พักใจ ตอน 3 ต้นไม้ที่วัด บอกอะไรให้ฉันบ้าง

ภาพนี้ ชอบมากที่สุด โดนจริงๆ ฐานะต่ำ ไม่ใช่น่ารังเกียจ น่ารังเกียจ คือผู้ไร้ความสามารถ








ยังไม่สาย ที่ได้รู้คุณของแม่



วัดอุโมงค์ - ที่พักใจ ตอน 2 ขอแนะนำพี่บิ๊ก และพี่เต่า


ที่แห่งนี้ สมแล้วที่ฉันเรียกว่าเป็นที่พักใจ ฉันรู้สึกสงบ ทุกครั้งที่ได้มาเยือน พอกลับออกไปจากที่แห่งนี้ ฉันรู้สึกชีวิตได้ชาร์จแบตเตอรี่จนเต็ม มีพลังไปสู้กับปัญหาต่างๆ ที่รายล้อม บนเกาะกลางบึงแห่งนี้ มีหลุมศพสองสามหลุม พวกเขาคงอยากอยู่ที่นี่ตลอดไป ฉันก็อยากอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ตอนที่พวกเขายังมีชีวิต ก็คงเคยมาเที่ยวที่นี่และรู้สึกอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเช่นกัน


ปลาตัวนี้ ฉันขอเรียกว่า พี่บิ๊กนะ หลังจากที่พวกเราให้อาหาร พี่บิ๊กว่ายขึ้นมาบนผิวน้ำ เข้ามาใกล้ฝั่งตรงที่ฉันนั่งอยู่มากๆ พี่บิ๊กคงขึ้นมาดูหน้าฉัน เพื่อจะขอบคุณ หรือผูกมิตร หรือผูกปิ่นโตกันแน่เนี่ย 5555 ไม่ต้องห่วงนะพี่บิ๊ก พี่จะเอาของอร่อยๆ มาให้อีกแน่นอน รักษาตัวให้รอดจากหม้อแป๊ะซ๊ะเห๊อะ พ่อคู๊ณณณ
5555 แหม พูดเล่นน่า พี่บิ๊ก อย่าโกรธกันน๊า
พี่เต่า ก็ขึ้นมามองหน้าฉันด้วยเช่นกัน คงอยากผูกปิ่นโตอีกราย ^____^