วันศุกร์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2553

Air Supply — Making Love Out Of Nothing At All



ขออนุญาตนำเพลงโปรด Air Supply — Making Love Out Of Nothing At All มาฝาก ชื่อเพลงยังไม่มีปัญญาแปลให้ถูก แปลว่าไรนะ งงๆ ใครรู้บ้าง วานช่วยทำบุญบอกเจ้าของบล็อกหน่อยนะคะ

I know just how to whisper
And I know just how to cry
I know just where to find the answers
And I know just how to lie
I know just how to fake it
And I know just how to scheme
I know just when to face the truth
And then I know just when to dream
And I know just where to touch you
And I know just what to prove
I know when to pull you closer
And I know when to let you loose (ชอบท่อนนี้มากๆ )
And I know the night is fading
And I know the time's gonna fly
And I'm never gonna tell you
Everything I gotta tell you
But I know I gotta give it a try
And I know the roads to riches
And I know the ways to fame
I know all the rules
And I know how to break 'em
And I always know the name of the game
But I don't know how to leave you
And I'll never let you fall
And I don't know how you do it
Making love out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Everytime I see you all the rays of the sun
Are streaming through the waves in your hair
And every star in the sky is taking aim at your eyes
Like a spotlight
The beating of my heart is a drum and it's lost
And it's looking for a rhythm like you
You can take the darkness from the pit of the night
And turn into a beacon burning endlessly bright
I've gotta follow it 'cause everything
I know Well it's nothing till
I give it to you I can make the runner stumble
I can make the final block
And I can make every tackle at the sound of the whistle
I can make all the stadiums rock
I can make tonight forever Or
I can make it disappear by the dawn
I can make you every promise that has ever been made
I can make all your demons be gone
But I'm never gonna make it without you
Do you really want to see me crawl
And I'm never gonna make it like you do
Making love out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all
Making love, Out of nothing at all

วันพุธที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2553

รูปถ่ายจากจิตวิญญาน

โจอี้ นั่งเป็นเพื่อน ตอนทำงาน สบตาแป๋วๆๆ
วัดสวนดอกในวันที่ฟ้าสวย ...
เห็บโจอี้ น้องๆ บอกว่าพี่ป๊อบพิลึกคน ถ่ายเห็บโจอี้เป็นที่ระลึก...ช่างอ้วนดีแท้ เหมือนเห็ดถอบแต๊น่อ จับมาแกงใส่ยอดมะขามซะดีม้ายย...
ขุนช่างเคี่ยน มค. 52 ไม่น่าเชื่อว่าเป็นฝีมือปิยะป๊อบนะ เริ่ดดด

โซลูน่าคันเก่า คิดถึงจัง....

แบทแมนพุดเดิ้ล ถนนคนเดิน เชียงใหม่ ธ.ค.52

เหลือไว้ให้ฉันบ้าง....
อร่อย มีฟามสุข...แต่ตอนนี้ล่ะ...Y__Y เฮ้อ...ความสุขมักตามมาด้วยความทุกข์เสมอ และความทุกข์ มักจะตามมาด้วยความสุขเช่นกัน...ขอให้เป็นเช่นนั้นนะ สัจธรรมของโลก... ฉันต้องผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้...
น่ากินแต๊ๆ อยากกินวันละก้อนแล้วไม่อ้วน ได้ไหม...
วันสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกัน....

ฉันรักเธอ โตโยต้า...

พี่อูฐเมื่อยขา...
อะเจ๋ยยยย
พี่อูฐยิ้มให้ ชอบละซี้...
ดอกสตรอเบอรี่ ... ทำไมไม่ใช่สีแดง...

สตรอเบอรี่ หวานๆ อร่อยๆ กินได้สดๆ จากต้น ไร้สาร....ถ้ามีคนๆ นั้นไปด้วยก็คงดีไม่น้อย

หมาคิขุ ใส่เสื้อหนาวสีชมพู คณะสังคมศาสตร์ มช.

รถคันนี้ ใครนั่งข้างในนะ อ้อ...ผู้กุมบังเหียนหัวใจ...
คิดถึงคนอยู่ในรถ..รักคนขับมากๆ
ภาพแห่งความจริง..สองแม่ลูก...ในวันที่หาประสบการณ์

โจอี้ขอฝากฝังบุญรอดไว้กับพี่ป๊อบเน่อเจ้า

รูปสวย คนก็งาม


รูปเหล่านี้ ล้วนมีจิตวิญญานอยู่ในภาพถ่าย...













































keywordประจำperiod







ความผิดหวังย่อมเป็นธรรมดาของโลก

ยังไม่ชินอีก ฤ

สอบคอมพรีฯ จะเอาอะไรไปสอบกับเขานะ

where is the love....

michelle, my michelle...

only these songs and you are in my head....

คิดถึงแมวชื่อน้อย...หนูดีก็มาหาพี่บ่อยๆนะ

balanced scorecard เมื่อไหร่จะเสร็จ(เสียที)
เอเปคล่ะ แค่เริ่มก็วุ่นซะแล้ว

เพื่อนฉันคนนึงหายไปไหน

ไอเอส จะทำไรต่อดี แบบสัมภาษณ์ ร่างเสียทีสิแม่คุณ...

วันศุกร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553

อวตาร Avatar




เมื่อวาน ได้มีโอกาสไปดูหนังเรื่อง Avatar กับน้องวรรณ์ เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่เพราะทริปนี้ เดินทางไปโรบินสันด้วยมอเตอร์ไซค์ ฉวัดเฉวียน หน้าหวาดเสียวแต่ได้ใจ


หนังเรื่องนี้ ใช้เทคนิคตระการตา คนทำช่างมีจินตนาการสูงส่ง หากเราได้ไปอยู่ในดาวแพนโดร่าได้คงดี แต่ไม่ต้องมีผู้พันนั่นมาถล่มเมืองนะ


ขออนุญาตนำรูปจากเว๊บของ majorcineplex มาประดับไว้บนบล็อกนี้สักสองสามภาพ คงไม่ว่ากันนะคะ


มีเรื่องขำ พวกเราตั้งใจดูหนังเรื่องกันมากๆ แต่น้องวรรณ์เกิดแพ้ความเป็นสามมิติเข้า


ของข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน ดูภาพไม่ชัดนัก แต่ก็ได้รู้ว่า อ้อนี่เอง ที่เขาเรียกสามมิติ อิอิ

วันพฤหัสบดีที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552

วันส่งท้ายปีเก่า

วันส่งท้ายปีแบบนี้ อยากบอกจัง ว่ารักผู้ชายคนนั้นที่ซู้ด...เขาจะเป็นอย่างไรก็ช่าง ก็รักอยู่ดี
หรือชีวิตจะลิขิตมาแบบนี้

วันจันทร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2552

รักแบบไม่เบียดเบียน


ความรักของฉัน คือรักแบบไม่มีกิเลส ไม่เบียดเบียน ไม่ทำให้ผู้เป็นที่รักต้องเดือดร้อน ทุกข์ใจ

วันพฤหัสบดีที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2552

เมื่อถึงเวลาต้องจากกัน






บทความนี้ ฉันขอมอบให้รถคู่ใจ ที่ตอนนี้ ได้กลายไปเป็นรถของคนอื่นเสียแล้ว
รถคันนี้ ผ่านทั้งช่วงเวลาดีๆ และช่วงเวลาที่ร้ายๆ มากับฉัน
มีความทรงจำดีๆ หลายอย่าง ทิ้งไว้ในรถคันนี้
ฉันซื้อรถคันเก่าในราคา 370,000 มาจากเจ้าของเดิม ประมาณเดือนพฤษภาคม 2547 ก่อนจะซื้อคันนี้สองสามเดือน ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนต้นไม้ รถพังยับเยิน และขาฉันก็เกือบพังเช่นกัน นี่เป็นเหตุผลว่าเพราะเหตุใดฉันจึงเลือกซื้อรถที่มีเกียร์ออโต้ เนื่องจากหลังเวลาพักฟื้นอยู่บ้าน 2 เดือน ก็มีอันจะต้องขับรถไปทำงานแล้ว ทั้งๆ ที่ตอนที่ได้รถมา ขายังเข้าเฝือกอยู่เลย ช่างน่าขันที่ทุลักทุเล พยายามยัดขาพร้อมเฝือกอันเบ้อเริ่มเข้าไปในรถ
รถคันนี้ แม่ดีใจมากที่ได้นั่ง เพราะนี่เป็นรถใหม่ที่สุดที่ฉันเคยขับ น่าเสียดายที่พ่อไม่มีโอกาสได้ร่วมชื่นชมกับเรา
รถคันนี้ พาแม่ไปโรงพยาบาล แทบนับครั้งไม่ถ้วน ไปทุกเดือนเพื่อพาแม่ไปพบหมอตามนัด ไปทุกเดือนเพื่อไปรับยาแทนแม่ บางครั้ง และมีบางครั้ง ที่ต้องพาแม่ออกจากบ้านกลางดึกเพื่อพาแม่ไปโรงพยาบาล มีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่หายใจไม่ออก อาการแย่มาก แต่แม่ก็ช่างรอบคอบที่พกยาพ่นติดตัวมาด้วย แม่พ่นยาเองมาในรถ จนคุณหมอชมว่าคุณยายมีสติดีมากๆ ถ้าแม่ไม่พ่นยา จะอันตรายอย่างยิ่ง
เจ้าโซลูน่าคันนี้ พาฉันกับแม่มาโรงพยาบาลได้อย่างปลอดภัย แทบทุกครั้งที่มีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น
รถคันนี้ ทำให้ฉันได้มีโอกาสได้เดินทางไปเชียงรายกับคนที่ฉันรัก ช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีและมีค่ามากที่สุดทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน สิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้า และคงเกิดขึ้นไม่บ่อย เขาเป็นใครบางคนที่เพียงแค่นึกถึง หรือกำลังจะเขียนถึง แล้วก็ทำให้เกิดอาการคัดจมูก น้ำตาซึม อันเนื่องมาจากอาการคิดถึงและอื่นๆ ทุกครั้ง
ความรักที่เกิดขึ้นห้ามกันไม่ได้ แต่ก็เฝ้าบอกตัวเองให้รู้จักรักอย่างพอเพียง แค่ได้มีโอกาสพบเจอกับความรู้สึกดีๆ และคนดีๆ แบบนี้ ก็เพียงพอแล้วกับชีวิตที่เหลืออยู่ แค่รัก ก็พอแล้ว...
รถคันนี้ ยังพาฉันโดดเรียนไปซื้อซีรียส์ที่แม่สายอีกรอบ ทริปนี้น่าขำมาก เพราในตอนแรกตั้งใจจะขับรถไปเรียนหนังสือตามปกติ แต่เปลียนเส้นทางไปเชียงรายซะงั้น ทำยังกับแม่สายอยู่แถวๆ แม่ริมนะ อิอิ
รถคันนี้ ไม่เคยงอแง ไม่เคยเสียกลางทาง พาฉันกลับบ้านโดยสวัสดิภาพทุกครั้ง มีอยู่ครั้งเดียว ที่แบตเตอรี่รถหมดก่อนสอบหนึ่งวัน อันเนื่องมาจากความไม่ค่อยใส่ใจเรื่องรถของฉันเอง คราวนั้น ฉันกับเพื่อนนั่งติวหนังสือกันอยู่ริมถนนข้างฟุตบาทเพื่อรอผู้ช่วยเหลือ ช่างเป็นประสบการณ์ที่น่าเศร้าพิกล
เจ้าโซลูน่าคันนี้ จะได้อยู่กับฉันอีกไม่กี่วัน ใจหายไม่น้อย เมื่อคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันต่อไป ฉันหวังว่า เจ้าของใหม่ จะรักมัน ดีใจที่เขาบอกว่าเขาจะนำรถคันนี้ไปเข้าศูนย์โตโยต้าที่เดิม ดีใจ ที่เขาจะดูมันอย่างดีเหมือนที่เคยเป็น (หรือเปล่านะ)